Andronik I Komnen (gr. Ανδρόνικος Α’ Κομνηνός, Andronikos I Komnēnos, ur. ok. 1123, zm. 12 września 1185 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyjski od 1183.
Był bratankiem cesarza Jana II, synem jego młodszego brata, sebastokratora Izaaka Komnena i gruzińskiej księżniczki Katy. Ze strony matki był prawdopodobnie wnukiem księcia halickiego Wołodara.
Wczesne lata Za panowania swojego stryjecznego brata, cesarza Manuela I, Andronik uczestniczył w wyprawach wojennych i pełnił misje wojskowe w różnych prowincjach cesarstwa. W 1141 uczestniczył w wojnie z anatolijskimi Seldżukami, ale został wzięty do niewoli, w której przebywał około roku. Po powrocie do Konstantynopola, został serdecznie przyjęty na dworze Manuela i dzięki swojej inteligencji i urokowi osobistemu został jego faworytem.
W 1152 został namiestnikiem w Cylicji, a w 1153 został mianowany duksem Niszu i Braniczewa (lub Belgradu i Braniczewa). Wdał się wówczas w spisek z królem węgierskim Gezą II. Za cenę zarządzanych ziem, król Geza miał pomóc Andronikowi w zdobyciu tronu bizantyjskiego. W 1154 lub 1155 spisek został wykryty, a Andronika uwięziono w Konstantynopolu, gdzie przebywał około 12 lat.