Co więcej, na I Zjeździe Muzyków Polskich, jako jedyna kobieta została poproszona o wygłoszenie referatu. Wybrała temat "Twórczość a wirtuozja w kompozycji muzycznej".
Niestety, choroba rozwijała się nieubłaganie. Kąśliwe krytyki nie ustawały i Jadwiga podobno popadła w depresję. Nieznane są dokładne powody, dla których nie wydawała już utworów. Nie przestawała jednak komponować. Co więcej – pisała swoje najbardziej awangardowe utwory, radykalizując swój język harmoniczny i stylistyczny. Ocierała się o próby politonalne, kroczyła swoją własną, indywidualną drogą. Jej pismo stawało się drżące. Wkrótce potem umarła na gruźlicę, nie ukończywszy swojej VII Ballady, Sonaty, Wariacji. Została pochowana na cmentarzu Rakowickim, lecz jej grób się nie zachował.
Linki zewnętrzne Nuty utworów Jadwigi Sarneckiej w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy kompozytorzy Kategoria:Zmarli w 1913 Kategoria:Polscy pianiści klasyczni Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim