W tym czasie Polska Organizacja Wojskowa planowała przeprowadzenie zamachu stanu i obalenie antypolskiego rządu Sleževičiusa.
Zasiadał w Sejmach I, II i III kadencji (1922–1927) jako reprezentant Partii Chłopskiej (Lietuvos Valstiečių Liaudininkų Sąjunga).
Po wygranej ugrupowań lewicowych w maju 1926 roku został mianowany premierem Litwy oraz jej ministrem spraw zagranicznych i sprawiedliwości, które to stanowiska piastował do zamachu z 17 grudnia 1926 roku. Za rządów Sleževičiusa został podpisany 28 września 1926 w Moskwie litewsko-radziecki pakt o nieagresjiPakt ten potwierdzał Traktat litewsko-rosyjski (1920), był przedłużany w 1931 o lat 5 i 1934 do końca 1945. Potwierdzono go w układzie z 10 października 1939 o stacjonowaniu Armii Czerwonej na Litwie. Wszystkie te umowy zostały złamane w 1940., ostro krytykowany przez litewską prawicę.
Po odejściu z polityki pracował w Kownie jako prawnik, związał się też z lokalnym teatrem miejskim jako aktor i reżyser.
Przypisy
Kategoria:Litewscy dziennikarze Kategoria:Litewscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Litewscy prawnicy Kategoria:Ludzie związani z Kownem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Pietraszuńskim Kategoria:Posłowie na Sejm Republiki Litewskiej (1920–1940) Kategoria:Premierzy Litwy Kategoria:Uczestnicy rewolucji w Imperium Rosyjskim (1905–1907) Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Żmudzini