Od lipca 1782 roku tj. od objęcia rektorstwa Szkoły Głównej Koronnej przez Kołłątaja, Mirosławski został sekretarzem rektora, archiwistą uczelni, regentem a później pisarzem aktów rektorskich i kierownikiem kancelarii rektora. W 1783 roku był krótko sekretarzem Rady Szkoły Głównej i posiadał pieczęć Akademii.
Wraz z bratem pracował w referendarii litewskiej. Po wybuchu wojny w obronie konstytucji 3 maja Mirosławski od 19 czerwca dowodził kompanią na froncie litewskim. Po kapitulacji króla wrócił do Warszawy. Następnie wraz z Hugo Kołłątejem przebywał w Dreźnie, Bad Warmbrunn i Lipsku. 8 stycznia 1793 roku wrócił jako emisariusz do kraju poinformować spiskowców krajowych o misji Tadeusza Kościuszki do Francji. Mirosławskiego władze wojskowe odkomenderowały do Morachwy, do korpusu artylerii, gdzie znajdował się w sztabie Ożarowskiego i 18 sierpnia 1793 roku uzyskał awans do stopnia majora. Zaraz po tym Ożarowski rozkazał oddać kompanię kapitana Pierścińskiego majorowi Mirosławskiemu.
Antoni i Maciej Mirosławscy chronieni przez Stanisława Kostkę Potockiego udali się do Grodna. Maciej awansował na podpułkownika, adiutanta Buławy Wielkiej Koronnej, ale uniknął złożenia targowickiej przysięgi.