Na terenach wcielonych do Rzeszy sprawy wykroczeń przeciwko niemieckiej władzy okupacyjnej, rozpatrywały sądy specjalne na podstawie rozporządzenia o zwalczaniu zamachów na terenach wschodnich z 21 lutego 1940 (wydane i podpisane przez pełnomocnika do spraw administracji Rzeszy Fricka), któremu nie podlegali Niemcy i Volksdeutsche. Prawo karne Rzeszy na których opierały się wyroki sądów specjalnych i doraźnych, na wschodnich terenach wcielonych, zostało wprowadzone kolejnym rozporządzeniem z dnia 6 czerwca 1940. Dodatkowo rozszerzono je o rozporządzenie o specjalnym prawie karnym dla Polaków i Żydów z dnia 4 grudnia 1941Niem.: Verordnung über die Strafrechtspflege gegen Polen und Juden in den eingegliederten Ostgebieten. Vom 4. Dezember 1941., będące narzędziem dyskryminacji narodowej i etnicznej na ziemiach wcielonych. thumb|250px|Obwieszczenie informujące o skazaniu na śmierć 9 polskich rolników za niedostarczenie kontyngentów, wyrokiem z dnia 17 i 21 listopada 1941 – wydanym przez niemiecki sąd specjalny dla dystryktu Lublin w Generalnym Gubernatorstwie Podobne kompetencje posiadały niemieckie sądy specjalne w Generalnym Gubernatorstwie, wprowadzone rozporządzeniem z 15 listopada 1939, stosując szeroko terror sądowy i wydając wyroki głównie na podstawie rozporządzeń sukcesywnie podpisywanych przez Hansa Franka.