Używa on określenia „języki Radżputany” oraz „marwari” i traktuje je jako blisko spokrewnione z hindi, lecz posiadające własne, wyraźnie zarysowane cechy i odrębną historię. Zarówno Grierson, jak i Kellog, umiejscowili język radżastani, a dokładniej formy językowe z tego regionu, na obszarze języka hindi rozumianego szerszej, czyli jako zbioru zróżnicowanych zespołów języków regionalnych i dialektów. Nie uznali jednak radżastani za hindi właściwe, które tworzą tylko dwa zespoły języków, określane nazwami „hindi zachodnie” oraz „hindi wschodnie”Danuta Stasik, Język hindi, Wydawnictwo Akademickie Dialog 2008, ss. 26-30.G. A. Zograph, Languages of Asia and Africa. Languages of South Asia, t. 3, Routledge and Kegan Paul, London 1982, ss. 30-47.. Grupę języków, określanych wspólną nazwą „radżastani”, dodano do pozostałych dwóch zespołów spoza hindi właściwego, czyli bihari, (języków z obszaru współczesnego stanu Bihar) oraz grupy „pahari”, tj. dialektów górskich. Klasyfikację i systematykę wprowadzoną przez Griersona stosuje się do dziś.