Pierwsze oddziały amerykańskie wylądowały w Europie w czerwcu 1917 roku, jednak na linii frontu pojawiły się dopiero w październiku, obejmując bardziej spokojne odcinki w celu nabrania doświadczenia bojowego. Pierwszą operacją ofensywną AEF była bitwa pod Cantigny (28 maja 1918), gdzie pododdziały 1 Dywizji Piechoty odniosły lokalny, taktyczny sukces. Niedługo później Amerykański Korpus Ekspedycyjny odegrał ważną rolę w powstrzymaniu niemieckiego natarcia na Paryż podczas II bitwy nad Marną w czerwcu 1918 roku. Pierwszą samodzielną ofensywą amerykańską była bitwa o Saint-Mihiel we wrześniu 1918 roku. Ostatnią i największą operacją bojową Amerykanów w czasie I wojny światowej była ofensywa w Meuse-Argonne w ramach ofensywy stu dni zakończonej zawieszeniem broni 11 listopada 1918 roku.
Pod koniec wojny Pershing wysłał także oddziały 332 Pułku Piechoty do Włoch, a 27. i 339 Pułku Piechoty do Rosji (później znane jako Amerykańskie Siły Ekspedycyjne na Syberii i Amerykańskie Siły Ekspedycyjne w Północnej Rosji). Po zakończeniu działań wojennych generał Pershing utworzył na bazie AEF amerykańską 3 Armię, która uczestniczyła w okupacji Nadrenii.
W ciągu niecałych sześciu miesięcy walk zginęło 53 402 żołnierzy AEF. Kolejne 63 114 zmarło w wyniku wypadków i chorób.
Zobacz też Doughboy
Przypisy
Kategoria:Historia wojskowości Stanów Zjednoczonych Kategoria:Korpusy ekspedycyjne Kategoria:I wojna światowa