W latach 1983–1986 był współtwórcą niezależnego pisma Tango oraz periodyku Halo Halo Jacka Kryszkowskiego (obydwa wydawane jako zbiór autorskich prac na prawach maszynopisu). Był jednym z prekursorów sztuki krytycznej i politycznej w Polsce. W 1987 r. odbył roczną służbę wojskową we Wrocławiu i Czerwonym Borze.
Czterokrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Kariera artystyczna
W performance i malarstwie odwoływał się do prymarnych znaków kulturowych, filozoficznych i religijnych (krzyż łaciński, grecki, transformacje gwiazdy pięcioramiennej, krew, portret filozoficzny, autoportret) traktując je podmiotowo i jako symbol żywy, wskazując ich stałość tworzenia sensów w zmiennych kontekstach społeczno-politycznych. Autor licznych cykli obrazów, m.in. Nihilizm Intelektu (1981–1984), Somnambuliczny System Symboliczny (1985), Pikto-filozofowie (1985–1986), Vitcatius in Russia (1988–1989), Mandala źrenicy oka (1989), Nieśmiertelny Sztandar (1990), Step, śnieg, krew (1991–1994), September 11 (2001). W 2000 r.