Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów artyleriiRocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 178, 697.. W 1936 roku został dowódcą 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 28 sierpnia 1939 roku zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym objął obowiązki dowódcy 61 pułku artylerii lekkiej. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. W latach 1939–1945 przebywał w niemieckiej niewoli, w tym w Oflagu VII A Murnau.
Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą artylerii 18 Dywizji Piechoty. W 1946 roku został dowódcą artylerii Poznańskiego Okręgu Wojskowego. W tym samym roku został przeniesiony do Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie na stanowisko szefa Departamentu Uzbrojenia. W lipcu 1947 roku został awansowany na generała brygady. W 1947 roku został dyrektorem Biura Wojskowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a w następnym roku szefem Zarządu Technicznego Sztabu Generalnego WP. Od 1949 roku pełnił jednocześnie funkcję przewodniczącego komisji powołanej do organizacji wyższej uczelni wojskowej. W 1950 roku objął stanowisko szefa Oddziału VIII Sztabu Generalnego.