Lata wojny spędził w Poznaniu, Krakowie, Warszawie, Garwolinie, Dęblinie, gdzie w 1941 ożenił się z Kunegundą z domu Molencką. Potem młodzi małżonkowie mieszkali w Białej Podlaskiej, Piszczacu, Opatowie, Szydłowcu.

W marcu 1945 Turkowski podjął pracę jako nauczyciel w szkole podstawowej we wsi Dominowo (powiat średzki). Po dwóch latach przeniesiono go do szkoły podstawowej we wsi Pławce, oddalonej 7 km na zachód od Dominowa, gdzie m.in. prowadził kursy dla analfabetów, chór przy wiejskiej kaplicy. W tym czasie rozpoczął też studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Warszawie. W 1948 r. był członkiem PPR, od 1948 r. należał do PZPR. Od września 1951 r. był nauczycielem w Liceum Pedagogicznym w miejscowości Leśna Podlaska (powiat bialski), a trzy lata później rozpoczął pracę w Liceum Pedagogicznym w Bartoszycach. Tam też zaczął publikować wiersze i artykuły w „Wiadomościach Bartoszyckich”, „Głosie Nauczycielskim”, w miesięczniku „Warmia i Mazury” i w „Głosie Olsztyńskim”. W 1959 wydał pierwszy powojenny tomik wierszy „Na progu doby” (Wydawnictwo Poznańskie).