Bouwer jednak zmienił kurs i od Przylądka Dobrej Nadziei w Afryce południowej pożeglował na wysokość 36°S – słynnych ryczących czterdziestek. W tym pasie wód płynął na wschód w kierunku zachodnich wybrzeży Australii przez ok. 3500 mil morskich (ok. 7400 km). Następnie zrobił zwrot na północ i przez Cieśninę Sundajską dotarł na Jawę. Podróż trwała mniej niż 7 miesięcy, a Brouwer stracił jedynie dwóch członków załogi.
Nowy szlak Brouwera pozwolił na skrócenie podróży do Indii Wschodnich z 16-18 do ok. 6-7 miesięcy. Ponadto nowa trasa omijała Kanał Mozambicki pomiędzy Mozambikiem a Madagaskarem kontrolowany przez Portugalię a także drogę morską na wschód od Madagaskaru, gdzie żegludze zagrażały niebezpieczne prądy morskie. Chłodniejszy klimat na południu pozwalał również na dłuższe przechowywanie żywności, co przyczyniło się do zmniejszenia zachorowań i zgonów wśród żeglarzy.
Bouwer o swym odkryciu niezwłocznie poinformował kierownictwo VOC. W 1617 VOC wydał oficjalną instrukcję (hol. Seynbrief) dla komandorów i szyprów zobowiązującą ich do żeglugi drogą Brouwera.