uczył się na kursach służby przeciwchemicznej w Moskwie, po czym w 1926 r. objął funkcję szefa służby przeciwchemicznej w 651 pułku kawalerii, zaś od 1932 r. – władywostockiego rejonu wojskowego. W 1937 r. w stopniu pułkownika został szefem sztabu tego rejonu. Na fali czystek stalinowskich jesienią tego roku został aresztowany przez NKWD i osadzony na 8 miesięcy w więzieniu. Po wyjściu na wolność objął funkcję komendanta szkoły artyleryjskiej w Sewastopolu. Od 1939 r. uczył się w wojskowej akademii im. Frunze. Po jej ukończeniu został w sierpniu 1941 r. dowódcą 320 dywizji strzeleckiej, walczącej z Niemcami m.in. na Krymie. Od 2 czerwca 1942 r. był zastępcą dowódcy, zaś od 2 lipca dowódcą I samodzielnego korpusu strzeleckiego na Krymie. 14 sierpnia tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Według części źródeł sam przeszedł na stronę Niemców, zgłaszając chęć walki z reżimem stalinowskim i podejmując kolaborację. 1 października został zaocznie awansowany do stopnia generała majora. W 1943 r. został szefem oddziału operacyjnego w Sonderstab „P” Abwehry w Warszawie, a po jego rozwiązaniu komendantem obozu w Toruniu, gdzie byli osadzeni radzieccy inżynierowie analizujący informacje o systemie obronnym ZSRR. W grudniu 1944 r. wstąpił do Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji.