Za pracę O komórkach barwikowych w szyszynce zwierząt ssących i ludzi: ich morfologja, histochemja i znaczenie uzyskał w roku 1929 naukowy stopień docenta na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie.
Lata 1937–1939 to okres, kiedy to po odejściu Jerzego Alexandrowicza objął kierownictwo nad katedrą histologii w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie.
W okresie II wojny światowej, w latach 1940–1941 oraz w roku 1945 pracował w Instytucie Przeciwgruźliczym w Wilnie na stanowisku kierownika tegoż Instytutu.
Po wojnie w roku 1945 objął funkcję kierowniczą w katedrze Histologii i Embriologii na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego. Tam też w roku 1946 uzyskał stopień profesora nadzwyczajnego, a w roku 1949 tytuł prof. zwyczajnego. W latach 1950–1962 kierował katedrą Histologii i Embriologii w Akademii Medycznej w Łodzi. Pod jego kierunkiem stopnie doktora medycyny uzyskało 7 osób, a 2 – tytuł docenta histologii i embriologii.
Członek PAU, od roku 1949. Członek honorowy L'Association des Anatomistes. Członek (i wiceprzewodniczący) Łódzkiego Towarzystwa Naukowego. Był przewodniczącym łódzkiego oddziału Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa„Dziennik Łódzki”, nr 257 z 29 października 1969, s. 4.. Działał w Stronnictwie Demokratycznym jako przewodniczący Wojewódzkiego Komitetu w Łodzi.