Postawioną diagnozę uzupełnia się następującymi zadaniami: ocena psychodynamiczna – oceniająca istniejące możliwości radzenia sobie z lękiem, opis przyczyn powodujących i utrzymujących stan chorobowy rozpoznanie różnicowe – odrzucenie występowania i wpływu innych chorób rokowanie – po analizie zebranych danych, stanu psychicznego chorego oraz rozpatrując pozytywne i negatywne oddziaływania, analizuje się możliwości obrazu choroby i wyleczenia plan leczenia – ustala się sposób i przebieg leczenia. Powinno się też ocenić poziom chęci chorego do współdziałania, jego wiarygodność, krytycyzm, wgląd we własną chorobę i inteligencję, a także ich znaczenie dla leczenia.
Ogólna skala oceny funkcjonowania według DSM-IV Należy uwzględniać sprawność funkcjonowania w zakresie życia psychicznego, społecznego i zawodowego. Każdy z czynników należy umieścić w pewnym ciągu, którego jednym biegunem jest zdrowie, drugim zaś choroba. Pomija się upośledzenie funkcjonowania spowodowane czynnikami fizycznymi lub środowiskowymi.
Zobacz też ICD-10 DC:0-3R DSM-5
Przypisy
Bibliografia H.I. Kaplan, B.J. Sadock: Psychiatria kliniczna, 1995 D.L Rosenhan, M.E.P Seligman: Psychopatologia, 1994
Kategoria:Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych