Od 1907 do 1912 roku pozostawał członkiem CK rosyjskiej socjaldemokracji. W lecie 1912 roku objął funkcję wydawcy mienszewickiego dziennika Nasze Słowo w Baku. W 1914 roku współpracował z Trockim przy redagowaniu czasopisma „Bor'ba”.
W lutym 1917 roku wybrano go przewodniczącym Rady Robotników i Żołnierzy w Tyflisie, po rewolucji październikowej coraz bardziej sceptycznie odnosił się do idei pozostawania Gruzji w ramach socjalistycznej Rosji. W 1918 roku ostatecznie opowiedział się za niepodległością państwa.
Gruziński mąż stanu 26 listopada 1917 roku stanął na czele Gruzińskiej Rady Narodowej. 24 czerwca 1918 roku, już po rozpadzie federacji kaukaskiej, objął po Noem Ramiszwilim tekę premiera Demokratycznej Republiki Gruzji.
Jego rząd stał na straży niezależności Gruzji od Rosji, przeprowadził wiele antyfeudalnych reform wyrażających lewicowe ideały (parcelacja wielkich majątków ziemskich, ośmiogodzinny dzień pracy, powszechne głosowanie).
Jako szef rządu zabiegał o uznanie niezawisłości kraju przez społeczność międzynarodową, co zostało uwieńczone na krótko przed likwidacją państwa uznaniem Gruzji de iure. 7 maja 1920 roku niepodległość Gruzji uznała również Rosja radziecka.