W 1914 rozegrał mini-mecz z Jose Raulem Capablanką, przegrywając ½ – 1½.
Po rewolucji październikowej, w której stracił cały majątek, wyemigrował wraz z rodziną do Francji i zamieszkał w Paryżu. W 1922 rozegrał kolejny mini-mecz, w którym przegrał ½ – 1½ z Aleksandrem Alechinem, w 1930 zajął II miejsce (za Paulem Johnerem) w Le Pont, natomiast w 1933 ponownie spotkał się z Aleksandrem Alechinem, remisując 2 – 2. Lata II wojny światowej spędził w Hiszpanii, ukrywając się przed niemieckimi narodowymi socjalistami. Po jej zakończeniu powrócił do gry turniejowej. W 1946 zajął II miejsce (za Hermanem Steinerem) w Londynie, w 1948 wziął udział w rozegranym drogą telefoniczną meczu Paryża z Nowym Jorkiem (w którym zremisował z Reubenem Fine), w 1951 podzielił II lokatę (za Lodewijkiem Prinsem, wspólnie z Hermanem Steinerem i Hermanem Pilnikiem) w Madrycie, a w 1954 powtórzył to osiągnięcie w Montevideo (za , wspólnie z Mieczysławem Najdorfem). W tym samym roku, w wieku 72 lat, zadebiutował w reprezentacji Francji na szachowej olimpiadzie w Amsterdamie, zdobywając na I szachownicy 7½ pkt w 15 partiachOlimpBase.