By zachować relację talar = 4 marki, obniżono zawartość srebra w duńskim talarze do 23.56 gramów srebra.
Duński system walutowy w 1582 roku wyglądał następująco:
monetaMarkaSzylingWitenFenigTalar464192768Marka1648192Szyling312Witen4
Kolejna ordynacja z 1602 roku obniżyła zawartość srebra w duńskim talarze do około 22 gramów. Obok talarów srebrnych wybito również talary złote o nominale 8 talarów (16,66 gramów czystego złota), 6 talarów (12.17 gramów czystego złota) oraz 4 talarów (8m12 gramów czystego złota). Złotych jednotalarówek nie bito, ale 1/4 złotej 4-talarówki zawierała 2,03 gramów czystego złota. Stosunek cen złota i srebra wyniósł zatem wtedy 1:10.8. Talar wciąż był równy 4 markom. Obowiązywał teraz w Danii nasŧępujacy system:
monetaMarkaSzylingSzóstakWitenBlafertFenigTalar464128192384768Marka16324896192Szyling23612szóstak1 i 1/236Witen24Blafert2
W 1608 roku na wzór holenderskich talarów lewkowych (stąd nazwa løvedaler) zaczęto bić talary o wadze 27,5 gramów próby 12 łutowej, zawierające 20,5 grama czystego srebra. Monety te warte były 66 szylingów, czyli już nieco więcej niż 4 marki (64 szylingi). W 1611 roku wybijano monety wartości 1 i 1/2 do 6 talarów, zwane talarami szerokimi (breddaler).