Najwcześniejsze figurki pochodzą z około 250-225 p.n.e. i oparte były na klasycznych archetypach przedstawień. Niewielkie pod względem rozmiarów, bardzo delikatne i doskonałe technicznie, stanowiły dość wierne naśladownictwa figurek tanagryjskich. Późniejsze (ok. 200 p.n.e.) wykazują pewne modyfikacje, np. w ukazywaniu ruchu postaci. Z podstawowych typów komponowano niezliczone warianty (szczególnie wyobrażeń Afrodyty) i grupy, stosując więcej cząstkowych matryc (odciśnięte elementy łączono i niezwykle dokładnie wykańczano ręcznie, powlekano białą angobą i wypalano).
Nowe typy statuetek wypracowano w ciągu II wieku p.n.e., w dostosowaniu do zmiany gustów odbiorców. Ówczesne statuetki o powiększonych rozmiarach (nawet do wysokości 50–60 cm), wzorowane były na stylu ówczesnej rzeźby monumentalnej (głównie pergamońskiej). Patetyczne w pozie i geście, w ciężkich szatach z dramatycznym światłocieniem, ustawiano na wysokiej, owalnej, często profilowanej podstawie. Po wypaleniu polichromowano je stosując bogatą, lecz subtelną gamę kolorów, gdyż obok czerwieni i błękitu stosowano różne odcienie brązu, żółci, różu, nieco zieleni, fioletu i czerni. Najokazalsze wykańczano złoceniami.