Sykstus IV zapoczątkował praktykę podnoszenia diakonii kardynalskich pro hac vice do rangi kościołów prezbiterialnych i nadawania ich kardynałom prezbiterom jako ich główne kościoły tytularne. 17 maja 1473 aż czterech kardynałów prezbiterów mianowanych dziesięć dni wcześniej otrzymało diakonie jako kościoły tytularne. Podobne przypadki powtórzyły się 12 grudnia 1477 (dwóch kardynałów), 14 stycznia 1480 (promocja kardynała Giovanniego d’Aragony do rangi kardynała prezbitera z zachowaniem dotychczasowej diakonii) oraz dwukrotnie w ciągu roku 1483.
Sykstus IV był też pierwszym od kilkuset lat papieżem, który wyniósł nowy kościół do rangi kościoła tytularnego dla kardynałów prezbiterów. 12 grudnia 1477 mianowany dwa dni wcześniej kardynał Pietro Foscari otrzymał jako kościół tytularny parafię S. Nicola inter Imagines, która nigdy wcześniej nie miała takiego statusu.
Konsystorz 16 grudnia 1471 Kościoły tytularne nadano 22 grudnia 1471. Pietro Riario OFM, siostrzeniec papieża, biskup Treviso – kardynał prezbiter S. Sisto, zm. 5 stycznia 1474 Giuliano della Rovere, bratanek papieża, biskup Carpentras – kardynał prezbiter S. Pietro in Vincoli, następnie kardynał biskup Sabiny (19 kwietnia 1479), kardynał biskup Ostia e Velletri (31 stycznia 1483), od 1 listopada 1503 papież Juliusz II, zm.