Według austriackiego spisu ludności z 1900 r. w 110 budynkach w Gródku na obszarze 982 hektarów mieszkało 882 osób, co dawało gęstość zaludnienia równą 89,8 os./km². Z tego 651 (73,8%) mieszkańców było ewangelikami, 212 (24%) katolikami, a 19 (2,2%) wyznawcami judaizmu. 875 mieszkańców (99,2%) było polskojęzycznych. Do 1910 roku liczba budynków wzrosła do 119, a mieszkańców do 886, z czego 870 było zameldowanych na stałe. Z nich 854 (96,4%) było polsko-, 6 (0,6%) czesko-, a 5 (0,6%) niemieckojęzycznymi. Podział według religii kształtował się następująco: 663 (74,8%) ewangelików, 221 (24,9%) katolików, 2 (0,2%) wyznawców judaizmu.
4 października 1908, czyli dniu jubileuszu 60-lecia panowania cesarza Franciszka Józefa I, powołano w Gródku ochotniczą straż pożarną, która przystąpiła do struktur Związku Niemieckich Straży Pożarnych. Na pamiątkę tego wydarzenia przed polską szkołą posadzono dwa dęby. W 1910 wyposażono straż w sikawkę za 1342 koron, wózek wężowy za 140 koron i trzystumetrowe węże za 675 koron. Pierwsza remiza strażacka powstała w 1914.
W wyniku konfliktu polsko-czechosłowackiego o Śląsk Cieszyński po podziale regionu w 1920 miejscowość stała się częścią Czechosłowacji.