Krótko przed wyjazdem do Szwajcarii Popławski wziął udział w II mistrzostwach Warszawy na przełomie 1883 i 1884. W gronie 12 graczy uplasował się na II miejscu, przegrywając jedynie o pół punktu z Żabińskim. Szachów nie porzucił także w Szwajcarii, zdobywając w 1889 i 1890 mistrzostwo tego kraju, dzielone z Maxem PestalozzimEhrentafel Herren. Popławski był wyróżniany nagrodami za najpiękniejsze partie, ogłosił też kilka artykułów z zakresu problemistyki szachowej.
Do Warszawy powrócił na początku lat 90. XIX wieku. Pracował jako inżynier budownictwa kolejowego na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Zajmował się także pracą naukową, opublikował rozprawę poświęconą statystyce wykreślnej, a pod koniec życia otrzymał propozycję objęcia katedry statystyki na Politechnice Warszawskiej, z której jednak nie mógł skorzystać ze względu na stan zdrowia. W życiu szachowym Warszawy także brał udział, ale stopniowo ograniczając aktywność zawodniczą na rzecz działalności w Warszawskim Towarzystwie Zwolenników Gry Szachowej, dla którego organizował turnieje i mecze.