W 1947 wrócił do Poznania.
Po wojnie W Poznaniu objął stanowisko naczelnika Wydziału Budownictwa i Architektury w Zarządzie Miasta Poznania, które pełnił do 1950. W tym czasie rozpoczął wykłady w Szkole Inżynierskiej na Wydziale Architektury. Od 1953 poświęcił się wyłącznie pracy naukowo-dydaktycznej. Na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej objął kierownictwo Katedry Planowania Miast i Osiedli. W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1956–1962 kierował w Poznaniu Wyższym Studium Urbanistyki i Planowania Regionalnego. Z publikacji Władysława Czarneckiego na szczególną uwagę zasługuje praca z dziedziny urbanistyki „Planowanie miast i osiedli”.
Od 1969 przebywał w Pniewach wykonując prace przebudowy i rozbudowy budynków w miejscowym zespole klasztornym.