Kolektywizacja odniosła największy sukces w Alcañiz, Calanda, Alcorisa, Valderrobres, Fraga i Alcampel. Oprócz uspołecznienia gruntów podejmowano się wspólnej pracy na rzecz lokalnej społeczności: remonty szpitali (m.in. w Barbastro, Binéfar, La Casa de Salud Durruti), domów starców we Fradze. Zakładano też nowe szkoły m.in. Szkoła Milicji Anarchosyndykalistycznej (Escuela de Militantes Libertarios).
Dla ochrony nowych struktur związku na obszarach wiejskich zwołano nadzwyczajne zebranie regionalne, które pomimo sprzeciwu komitetu krajowego CNT (składającej się głównie z Katalończyków) stworzyło Regionalną Radę Obrony Aragonii (Consejo Regional de Defensa de Aragón). 23 grudnia 1936 roku po negocjacjach z rządem Larga Caballera (w którego skład wchodziło 4 anarchosyndykalistów) powołano do życia Krajową Radę Obrony (Consejo Nacional de Defensa). Miejsca podzielono równo pomiędzy anarchistów, socjalistów i republikanów (członkom CNT zapewniono 2 miejsca). W połowie lutego 1937 roku odbył się kongres w Caspe, w którym uczestniczyło 500 delegatów reprezentujących 80 000 aragońskich anarchosyndykalistów. Rozważano możliwość stworzenia federacji regionalnych związków zawodowych. W marcu 1937 roku na krajowym zjeździe CNT komitet krajowy związku domagał się wotum nieufności dla Regionalnej Rady Obrony Aragonii.