Starożytność W starożytności tereny dzisiejszej Belgii były zamieszkane przez plemiona celtyckie (osiedlili się tu m.in. Nerwiowie i Eburonowie). W 57 r. p.n.e. w toku wojen galijskich ziemie zostały podbite przez Rzymian pod wodzą Juliusza Cezara; Celtowie zostali wybici, sprzedani w niewolę bądź podporządkowaniGajusz Juliusz Cezar, O wojnie galijskiej, Księga II. i zromanizowani.

W latach 30–14 p.n.e. na terenach Belgii wprowadzono nową administrację – w ramach prowincji Gallia Belgica. Od III wieku n.e. następowała chrystianizacja terenów Belgii. W 407 podbój ziem zapoczątkowali Frankowie saliccy. W 550 panowali nad całą Galią germańską.

Panowanie Franków W 555 po śmierci Chlodwiga jego syn Chlotar I zebrał należące do niego ziemie. Jego synowie ponownie dokonali podziału ziem na Neustrię i Austrazję. Na początku VII w. Dagobert I na krótko zjednoczył ziemie belgijskie. Po jego śmierci nastąpił dalszy rozpad państwa.

Od kraju oderwały się Prowansja, Burgundia. oraz tereny dzisiejszej Belgii (oprócz Flandrii). W 925 roku na mocy drugiego układu z Verdun terytorium Belgii zostało podzielone między państwa leżące nad rzeką Skaldą. W tym samym czasie postępowała również chrystianizacja kraju.