Zasłynął jako kompozytor muzyki filmowej, zwłaszcza do kolejnych filmów Briana De Palmy: Rodzinka na ekranie (Home Movies, 1979), W przebraniu mordercy (Dressed to Kill, 1980), Wybuch (Blow Out, 1981), Świadek mimo woli (Body Double, 1984) i Mój brat Kain (Raising Cain, 1992) oraz horroru Dona Manciniego Laleczka Chucky 5: Następne pokolenie (Seed of Chucky, 2004). Łącznie napisał ścieżkę dźwiękową do ponad 160 filmów kinowych i telewizyjnych.
Udział Pino Donaggio w Festiwalu w San Remo 1961 „Come sinfonia” (6. miejsce, śpiewana w parze z Teddy Reno) 1963 „Giovane giovane” (3. miejsce, śpiewana w parze z Cocky Mazzetti) 1964 „Motivo d'amore” (miejsce 4-12, śpiewana w parze z Frankie Avalonem) 1965 „Io che non vivo (senza te)” (miejsce 4-12, śpiewana w parze z Jody Miller) 1966 „Una casa in cima al mondo” (4. miejsce, śpiewana w parze z Claudio Villą) 1967 „Io per amore” (11. miejsce, śpiewana w parze z Carmen Villani) 1968 „Le solite cose” (poza finałem, śpiewana w parze z Timi Yuro) 1970 „Che effetto mi fa” (poza finałem, śpiewana w parze z Sandie Shaw) 1971 „L'ultimo romantico” (11.