Od pierwszego występu 24 czerwca 1940 w Szkocji, po ostatni 17 listopada 1946 w szpitalu wojskowym w Whitechurch, zespół wystąpił ponad 800 razy przed żołnierzami Polskich Sił Zbrojnych.

Po zakończeniu II wojny światowej Budzyński pozostał na uchodźstwie w Londynie. Prowadził m.in. kabaret „Niebieski Balonik” i wystawiał swoje sztuki m.in. w Teatrze Polskim w Ognisku na South Kensington. W latach 1951–1963 mieszkał w Monachium, gdzie pracował w Radiu Wolna Europa prowadząc „Podwieczorki przy mikrofonie”. Wiele słuchowisk poświęcił przedwojennemu Lwowowi. Wyrażał w nich tęsknotę za utraconym miastem i przypominał jego historię.

W 1970 został odznaczony złotą odznaką honorową Koła Lwowian.

Zmarł nagle 30 kwietnia 1972 w Londynie.

Życie prywatne W Stanisławowie w latach młodzieńczych wychowywał się przy ulicy Agatona Gillera. Ojciec Wiktora był inżynierem.

Był trzykrotnie żonaty: z Ewą Stojowską, Władą Majewską (świadkiem na ich ślubie generał Stanisław Maczek) i Zofią Zeltt.