Srebrne Tarcze (Argyraspidzi, stgr. Ἀργυράσπιδες Argyraspides, od ἂργυρος – srebro i ὰσπίς – tarcza) – elitarna formacja piechoty w armii Aleksandra Wielkiego, a następnie u syryjskich Seleucydów.
Rekrutowani byli na ogół z synów arystokracji rodowej – według Polibiusza byli to „mężowie wybrani z całego państwa”. Korpus ich miał liczyć 10 tysięcy żołnierzy.
Walczyli w szyku falangi na wzór macedońskich pedzetajrów, choć wykonywali też zadania typowe dla hypaspistów (szturmy na strategiczne pozycje czy mury miejskie). Posiadali pełne uzbrojenie hoplickie. Sporne jest, czy ich tarcza była wykonana ze srebra, czy tylko nim okuta bądź posrebrzana (w późniejszych armiach władców hellenistycznych takie oddziały określano też mianem Złote Tarcze (Chrysaspidzi) lub Brązowe Tarcze (Chalkospidzi))..
Korpus Srebrnych Tarcz miał powstać w trakcie kampanii Aleksandra Wielkiego w Indiach. Podczas wojen diadochów w jego skład wchodzili weterani Aleksandra osiedlonych w Azji. Mimo niewątpliwych walorów bojowych, lojalność ich nie zawsze była niekwestionowana. W roku 316 p.n.e.