W celu znalezienia wartości G dobra publicznego wspólnej dla dwóch osób (ilość dobra publicznego dostarczonego każdej z osób musi być taka sama, jako że obie konsumują „całość” tego dobra) należy wyprowadzić graficznie ich krzywe popytu na to dobro. Punkt, w którym popyt obu osób na dobro publiczne jest taki sam stanowi równowagę Lindahla. Jest on efektywny w sensie Paretowskim, ponieważ przechodzą przez niego krzywe popytu obu osób, wzdłuż których to krzywych spełnione są warunki maksymalizacji użyteczności dla każdej z osób.
Problemy z równowagą Lindahla Problem z równowagą Lindahla polega na tym, że zakłada ona, iż konsumenci uznają „indywidualne” ceny za niezależne od deklarowanych przez siebie preferencji. Jest to oczywiście zupełnie nierealistyczne, ponieważ każdy z konsumentów zechce obciążyć kosztami dostarczenia dobra publicznego innych konsumentów, deklarując niższy od rzeczywistego popyt na to dobro. W rezultacie nastąpi niedoszacowanie wielkości popytu, co sprawi, że produkcja dobra publicznego będzie zbyt niska, o ile to dobro w ogóle będzie wytwarzane.