W międzyczasie niewielka grupa Hiszpanów wzmocniła siły irlandzkie. Dnia 24 grudnia 1601 r. Irlandczycy i ich sprzymierzeńcy rozpoczęli atak, w którym udział wzięły 3 grupy armii dowodzone kolejno przez Richarda Tyrella, Hugh O’Neilla i Hugh O’Donnella. Na skutek złej komunikacji i częściowo nieporozumień między przywódcami, rebeliantom nie udało się osiągnąć zamierzonego celu, jakim było zdobycie obozu wroga. Wywiadowcy angielscy odkryli wcześniej ich zamiary, wobec czego Blount skierował swoje siły na wzgórze położone na północny zachód od miasta, gdzie nastąpiło spotkanie obu armii.
Siły O’Neilla kontrolowały wzgórze, na którym przygotowały się do obrony. Pozostałe grupy rozmieszczone były na skrzydłach. Po jakimś czasie głównodowodzący zarządził jednak wycofanie tych sił w kierunku otaczających teren moczarów, w nadziei zwabienia kawalerii angielskiej. W walce, która się wywiązała, Anglicy, przeważający liczebnie nad przeciwnikiem, rozbili powstańców. Komendant hiszpański w Kinsale Aquila uznał odgłosy walki za podstęp ze strony Anglików, chcących wywabić jego siły z miasta, i nie wysłał wsparcia. Nakazał on swoim ludziom przekazanie miasta, jak sądził, zbliżającym się zwycięskim wojskom irlandzkim. Gdy ujrzał sztandary angielskie, było już za późno.