Oblężenie Kinsale (zwane też Bitwą pod Kinsale) – oblężenie, które miało miejsce od 2 października 1601 do 3 stycznia 1602 i było rozstrzygającym starciem w trakcie irlandzkiej wojny dziewięcioletniej – rebelii wszczętej przez Hugh O’Neilla (Erl of Tyrone), Hugh Roe O’Donnella i innych irlandzkich przywódców klanowych przeciwko angielskiej władzy w Irlandii. Na skutek uczestnictwa wojsk hiszpańskich, oblężenie stanowi część wojny angielsko-hiszpańskiej (1585–1604), konfliktu pomiędzy protestancką Anglią a katolicką Hiszpanią.
Przyczyny Pomimo zwycięstwa nad Armadą hiszpańską w roku 1588 oraz niepowodzeń kolejnych ekspedycji hiszpańskich w północnej Europie, Filip III nie zrezygnował z pokonania angielskich wpływów w Europie. W tym celu zaoferował pomoc irlandzkim rebeliantom, w nadziei zablokowania części wojsk angielskich, a tym samym osłabienia pozycji Anglii w Niderlandach, gdzie toczyła się wojna wyzwoleńcza przeciwko Hiszpanii.
Filip wysłał do Irlandii Don Juana de Aquilę i Don Diego Brochero na czele 6 000 żołnierzy, wyposażonych w znaczną ilość broni i amunicji. Siłom tym towarzyszył kontrowersyjny jezuita James Archer. Okręt z większą liczbą weteranów i bronią nie dotarł jednak finalnie do Anglii i w dniu 2 października 1601 r.