miała też młodszego brata, Alfredo. W 1943 roku przeniosła się z rodziną do Cremony, gdzie jej rodzice prowadzili sklep chemiczny. Uczęszczała do Istituto Tecnico Beltrami, ale szkoły nie ukończyła. Podobnym niepowodzeniem zakończyło się uprawianie przez nią sportu, do czego zachęcał ją ojciec. Zadebiutowała latem 1958 roku, śpiewając w klubie Bussola w Marina di Pietrasanta piosenkę „Un'anima”. W trakcie występów z grupą Happy boys spotkała Davida Matalona z firmy fonograficznej Italdisc/Broadway, który, dostrzegając drzemiący w wykonawczyni duży talent, doprowadził do nagrania przez nią czterech utworów, z których dwa były w języku angielskim, podpisane pseudonimem Baby Gate: „Be Bop A Lula” i „When”, a dwa w języku włoskim, opatrzone pseudonimem Mina: „Non Partir” i „Malatia”.
Rok 1959 okazał się przełomowy dla Miny; dała się poznać szerszej publiczności występując po raz pierwszy w telewizji, w programie Lascia o raddoppia z piosenką „Nessuno”; jej śpiew określono wówczas jako „urlo” (pol. krzyk).