Pierwszą wenecką posiadłością na wybrzeżu północnoalbańskim był port Durrës, przejęty pokojowo od albańskiego księcia Jerzego Thopii w 1392 r. Również w tym roku Wenecja uzyskała z rąk książąt Dukagjinów port Alessio (Lezhë) u ujścia Drinu. W kwietniu 1396 r. książę Jerzy II Balszić przekazał Wenecji miasto Scutari (Szkodra) i zrzekł się praw do miast Drivast (Drisht), Dagno (Danj) i Satti (Shati). Po nabyciu Durrës, Lezhë i Scutari Wenecja uzyskała mocną pozycję w północnej Albanii, będącej wówczas terenem walk między książętami albańskimi, Serbią i Turcją. Druga faza ekspansji zaczęła się w 1420 r, gdy miasto Cattaro (Kotor) oddało się pod protektorat Wenecji. W 1421 r. Wenecja uzyskała port Dulcigno (Ulcinj) i przejściowo (do 1423 r.) port Budua (Budva). W 1425 r. pod protektoratem Wenecji znalazły się powiązana z Kotorem osada Grbalj (Radovanići), gmina Paštrovići i pas wybrzeża od Budvy do Antivari (Bar). Dalsze postępy zostały zahamowane przez przewagę Serbów. Dopiero w 1442 r. Wenecja odzyskała Budvę, w 1443 – Bar, a w latach 1444–1447 uzyskała Shati i Danj. Było to apogeum władztwa weneckiego w północnej Albanii.