Swoimi tekstami otworzyła trzecią drogę, pomiędzy literaturą zmieszania i konsternacji pierwszego pokolenia tureckich Gastarbeiterów, i literaturą spokoju umysłu i zrównoważenia ich trzeciej generacji. Przez wielu Niemiecko-Tureckich autorów dawana jest dzięki temu jako przykład do naśladowania. Za te dzieła te otrzymała wiele nagród i wyróżnień.
W maju 2007 Emine przyjęta została w poczet, liczącej odtąd 175 członkiń i członków, Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung (Niemieckiej Akademii Języka i Twórczości Poetyckiej).
Dzieła Karagöz in Alamania. (sztuka teatralna, 1982) Mutterzunge. (opowiadania, 1990, ) Keloğlan in Alamania, die Versöhnung von Schwein und Lamm. (sztuka teatralna, 1991) Das Leben ist eine Karawanserei, hat zwei Türen, aus einer kam ich rein, aus der anderen ging ich raus. (powieść, 1992, ) Die Brücke vom Goldenen Horn. (powieść, 1998, ; tłumaczenie Polskie – Most nad Złotym Rogiem, Wydawnictwo Pogranicze, 2007) Der Hof im Spiegel. (opowiadania, 2001, ) Seltsame Sterne starren zur Erde. Wedding – Pankow 1976/77.