Pod koniec lat 60. i na początku 70. Elis Regina nagrywając z muzykami takimi jak Gilberto Gil przyczyniła się do popularyzacji nowego nurtu muzycznego nazywanego tropicalia. Nagrywała także z takimi artystami jak: Milton Nascimento, João Bosco, Aldir Blanc, Chico Buarque, Jorge Ben, Baden Powell, Caetano Veloso i Rita Lee. Miała wybitny głos ze wspaniałą skalą i doskonale wykonywała utwory z nurtu Música Popular Brasileira. Zyskała przydomki "furacão" ("huragan") i "pimentinha" ("papryczka").
Czasami Elis Regina wypowiadała się krytycznie o panującym w Brazylii reżimie wojskowym, który prześladował i więził w tamtych czasach wielu artystów. Dzięki jej popularności udawało jej się uniknąć więzienia, ale w końcu została zmuszona do występu i zaśpiewania na stadionie brazylijskiego hymnu, co ściągnęło na nią gniew opozycjonistów. Później wybaczono jej ze względu na jej sytuację rodzinną. Podobnie jak inni artyści starała się ze swojej twórczości uczynić oręż, który pomoże utrzymać przy życiu wolnościowe dążenia, które w przyszłości pokonają przemoc.
W 1982 roku, w wieku 37 lat zmarła w wyniku śmiertelnego zatrucia mieszanką alkoholu i środków uspokajających.