Tonietti, Un incantesimo sumerico contro la Lamaštu, „OrNS (Orientalia)” 48 (1977), s. 301–310 ; W. von Soden, Eine altbabylonische Beschwörung gegen die Dämonin Lamaštum, „OrNS” 23 (1954), s. 337–344 ; W. von Soden, Eine altassyrische Beschwörung gegen die Dämonin Lamaštum, „OrNS” 25 (1956), s. 141–148.. Wszystkie mają formę pojedynczych zaklęć.
Idea łączenia zaklęć i obrzędów w większe całości i uzupełniania wskazówkami rytualnymi pojawiła się dopiero później i doprowadziła w okresie nowoasyryjskim (934–612 p.n.e.) do powstania kanonicznej serii zaklęć przeciw Lamasztu. Seria kanoniczna (w wersji z Niniwy) liczyła ponad 550 linijek tekstu zapisanych na trzech tabliczkach. Na dwóch pierwszych znalazły się zaklęcia i wskazówki rytualne. Na trzeciej, tzw. tabliczce rytualnej, opisany został przebieg samych rytuałówPierwsze tłumaczenie serii kanonicznej ukazało się w: D. W. Myhrman, Die Labartu-Texte. Babylonische Beschwörungsformeln nebst Zauberverfahren gegen Dämonin Labartu, „Zeitschrift für Assyriologie” 16 (1902), s. 141–200.. Z czasów świetności imperium asyryjskiego znane są również zaklęcia i rytuały przeciw Lamasztu, które nie należą do serii kanonicznej. Pochodzą one z Aszur, Kalchu, Niniwy, Babilonu i UrukW. Farber, Lamaštu, w: Reallexikon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archälogie T.