Szkolenie programowe Gros zajęć w pułku realizowano w koszarach i na garnizonowym placu ćwiczeń taktycznych. Corocznie, zazwyczaj w ośrodku ćwiczeń „Pohulanka”, czasem w OC „Leśna”, baterie przechodziły szkołę ognia. W czasie ćwiczeń taktyczno-ogniowych często współdziałano z oddziałami 19 Dywizji Piechoty, wydzielając do dyspozycji jej dowódcy jeden dywizjon. 31 lipca 1938 prowadzono na Pohulance ćwiczenie doświadczalne. Jego tematem było ugrupowanie dywizjonu artylerii ciężkiej w marszu przy silnym zagrożeniu przez lotnictwo. Ćwiczenie to wykazało, że zabezpieczenie przed samolotami jest niewystarczające, a organizacja służby obserwacyjno-meldunkowej, przy osiąganych przez samoloty prędkościach, niezadowalająca.
Zmiany etatowe w pułku W końcu grudnia 1921 zakończono prace organizacyjne w „nowym” 3 pułku artylerii ciężkiej. Pułk zachował początkowo trzydywizjonową i dziewięciobateryjną strukturę wojenną. W 1923 w skład pułku wchodziło: dowództwo, trzy dywizjony artylerii ciężkiej po trzy baterie, kadra oddziału łączności i kadra baterii zapasowej. Oprócz baterii dywizjonowych, w skład pułku wchodziła także 3 kompania artylerii pieszej oraz samodzielna bateria przeciwlotnicza nr 3. Ta ostatnia w 1926 przekształcona została w 3 samodzielny dywizjon artylerii przeciwlotniczej.