Cesarz dał Karolowi pod dowództwo mieszaną armię hiszpańsko-niemiecką (w której znalazło się wielu luteran) i wysłał przeciwko papieżowi Klemensowi VII, który opowiadał się wówczas po stronie Francji. Cesarz lekceważył prośby Karola o broń i pożywienie dla armii, Karol utrzymywał żołnierzy w ryzach obiecując złupienie Rzymu. Mimo rozejmu który został wkrótce podpisany pomiędzy papieżem i cesarzem, armia doszła do bram Rzymu w maju 1527. Śmierć Karola (podobno zginął z ręki rzeźbiarza Celliniego) u bram miasta do reszty zdemoralizowała pozbawionych teraz zaopatrzenia i dowództwa żołnierzy. Po krótkim oblężeniu niekarne wojska wdarły się do Rzymu łupiąc i mordując przerażoną ludność. Wydarzenie to znane jako Sacco di Roma wstrząsnęło opinią publiczną w całej Europie i w znacznej mierze przyczyniło się do złej sławy jaką pozostawił po sobie Karol de Bourbon, którego obwiniano o zdradę ojczyzny i upadek Wiecznego Miasta.
Dziedzictwo Z Zuzanną Karol miał trzech synów: Franciszka, hrabiego Clermont (1517–1518), bliźniaki (ur. i zm. 1518).