W latach 1921–1925 był przewodniczącym ukraińskiego tajnego kuratorium szkolnictwa wyższego we Lwowie, wykładał również prawo na Tajnym Uniwersytecie Ukraińskim. Do 25 maja 1932 przewodniczący Ukraińskiego Związku Katolickiego. Przewodniczący Towarzystwa Przyjaciół Oświaty (1927–1932), Kuratorium Ukraińskiego Muzeum Narodowego we Lwowie (od 1930). Członek zarządu Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki, członek zarządu „Proswity”, członek egzekutywy Ukraińskiego Komitetu Pomocy Bezrobotnym i Ubogim jako delegat ordynariusza biskupstwa greckokatolickiego w Stanisławowie (w 1932 prezes), członek władz „Ridnej Szkoły”.
W 1938 był członkiem komisji mediacyjnej w Ukraińskim Zjednoczeniu Narodowo-Demokratycznym, konsolidującej dwie zwalczające się frakcje.
Po agresji ZSRR na Polskę był w końcu września 1939 wiceprzewodniczącym Tymczasowego Ukraińskiego Komitetu Pomocy (reprezentacji ludności ukraińskiej wobec władz sowieckich), którego sowieckie władze okupacyjne nie uznały.
Przez okres okupacji sowieckiej cały czas mieszkał we Lwowie, ale uniknął represji NKWD. W 1943 wyjechał z żoną ze Lwowa, zamieszkali u krewnych w Nowym Targu. W ramach akcji PUR osiedlił się w Sopocie, pisał wspomnienia.