Co wyjątkowe wśród bitew lądowych wojny na Pacyfiku, całkowita liczba strat amerykańskich (zabitych, rannych i zaginionych) przewyższyła łączną liczbę ofiar japońskich (na dwóch Japończyków przypadało trzech Amerykanów). Spośród 21 000 japońskich żołnierzy stacjonujących na Iwo Jimie na początku bitwy, tylko 216 zostało wziętych do niewoli, z których niektórzy zostali schwytani tylko dlatego, że stracili przytomność lub zostali w inny sposób pozbawieni zdolności do walki. Przytłaczająca większość obrońców wyspy poległa, ale szacuje się, że nawet do 3000 Japończyków nadal stawiało opór po oficjalnym zakończeniu bitwy, aż w końcu zmarło z odniesionych obrażeń lub poddało się wiele tygodni później.
Decyzja o zajęciu Iwo Jimy do dziś pozostaje obiektem kontrowersji, a emerytowany Szef Operacji Morskich William V. Pratt stwierdził, że wyspa była bezużyteczna dla armii amerykańskiej jako baza etapowa i dla marynarki wojennej jako baza floty. Japończycy nadal mieli radar wczesnego ostrzegania na wyspie Rota, która nigdy nie została zaatakowanaJoint War Planning Committee 306/1, „Plan for the Seizure of Rota Island,” 25 January 1945.. Doświadczenia z poprzednich walk na wyspach Pacyfiku sugerowały, że wyspa będzie dobrze broniona, a zatem poniesione straty będą na pewno wysokie.