Formowanie i zmiany organizacyjne 7 pułk artylerii ciężkiej powołany został rozkazem MSWojsk. z 2 listopada 1921. W jego skład wszedł jako I dywizjon dotychczas samodzielny 14 dywizjon artylerii ciężkiej. W tym samym miesiącu do pułku włączono „wojenny” 17 dywizjon artylerii ciężkiej. W kwietniu 1922 przemianowano go na III/2 pułku artylerii ciężkiej i z Poznania przeniesiono do Chełma Lubelskiego. Wkrótce do „pokojowego” 7 pułku artylerii ciężkiej przydzielono dawny II dywizjon 3 pac wielkopolskiego, działający podczas walk o niepodległość prawdopodobnie jako II/14 pac. Dywizjon ten przez pierwszych kilka miesięcy funkcjonował jako oddział detaszowany i stacjonował w Gnieźnie.
W 1923 w skład pułku wchodziło: dowództwo, trzy dywizjony artylerii ciężkiej po trzy baterie, kadra oddziału łączności i kadra baterii zapasowej. W 1925 w strukturze pułku znalazła się 7 samodzielna bateria przeciwlotnicza oraz kadra kompanii pomiarów artylerii nr 7. W następnym roku bateria przeciwlotnicza została rozwinięta do dywizjonu przeciwlotniczego. Dywizjon przeciwlotniczy pozostawał w strukturach pułku do roku 1931, czyli do czasu usamodzielnienia się. Od tego czasu pułk składał się z dowództwa, kwatermistrzostwa, drużyny łączności i trzech dywizjonów − razem 7 baterii.W 1927 wszedł w życie „Plan mobilizacyjny S”.