Aktywiści Ichudu (jid. ichudniker, hebr. ichudnikim, pol. ichudnicy) akceptowali Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej (władzę poddaną władzy radzieckiej) oraz popierali Blok Demokratyczny w referendum z 1946 roku i w wyborach do Sejmu Ustawodawczego w 1947 roku. W drugiej połowie lat 40 XX w. była najliczniejszą partią żydowską w Polsce. W 1947 roku posiadała około 8 tysięcy członków. Przedstawiciele Ichudu wchodzili w skład Centralnego Komitetu Żydów Polskich.
Partia prowadziła w Polsce około 70 kibuców, w których przygotowywano przyszłych emigrantów do wyjazdu do Palestyny. Ichud wraz z innymi partiami syjonistycznymi organizowała nielegalne wyjazdy na te ziemie. W 1950 roku Ichud rozwiązano decyzją Rady Ministrów, kierowanej gł. przez PZPR. Większość jej członków wyjechała do Państwa IzraelD. Flisiak, Działalność syjonistów-rewizjonistów w Polsce w latach 1944/1945- 1950, Lublin 2020, s. 77..
W latach 1946–1947 ukazywał się w Polsce biuletyn partii pt. „Ichud” wydawany w jidysz, a następnie w latach 1946–1949 od redakcją Maksymiliana Tauchnera, polskojęzyczna „Opinia”.
Przypisy