right|200px|Herb Bonarowa
Bonerowie – rodzina mieszczańska pochodzenia niemieckiego, w późnym średniowieczu osiadła na Śląsku i w Małopolsce. Od XV wieku jej przedstawiciele odgrywali ważną rolę na dworze Jagiellonów; w 1514 roku uzyskali nobilitację i polski indygenat.
Historia Ród Bonerów wywodził się z Alzacji. Założycielem polskiej gałęzi rodu był kupiec i bankier Johann Boner z Landau in der Pfalz, który wraz z braćmi Jakubem i Fryderykiem w drugiej połowie XV wieku osiedlił się we Wrocławiu, zamieszkując w okazałej Kamienicy Pod Złotym Słońcem.
W 1483 roku Johann Boner wyemigrował do Krakowa. Mieszkając w Królestwie Polskim dorobił się w czasach panowania Aleksandra Jagiellończyka wielkiego majątku na papierniach w Balicach, Bonarce i Kamieniu, który wielokrotnie powiększył za czasów Zygmunta I Starego jako zarządca żup solnych w Wieliczce. W 1514 roku uzyskał dla siebie polski indygenat i herb szlachecki Bonarowa, który wraz z majątkiem przekazał bratankowi Sewerynowi Bonerowi.