Bolesław Zarako-Zarakowski (ur. 30 marca 1894 w Połocku, zm. 2 grudnia 1963 w Moskwie) – kapitan Armii Imperium Rosyjskiego, generał porucznik Armii Czerwonej i generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził ze szlachty guberni witebskiej. Był katolikiem, synem emerytowanego porucznika. Ukończył Korpus Kadetów w Połocku. 30 września 1911 rozpoczął służbę w armii rosyjskiej. 6 sierpnia 1913, po ukończeniu Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1912 i wcielony do 97 inflanckiego pułku piechoty w Dyneburgu na stanowisko młodszego oficera 4 kompanii. W czasie I wojny światowej doszedł do stanowiska szefa sztabu pułku piechoty, kapitan z 1917. Od czerwca 1918 w Armii Czerwonej: dowódca brygady, szef sztabu dywizji, szef katedry taktyki w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej. W latach 1937–1941 był represjonowany ze względu na polskie pochodzenie. Zwolniony z więzienia w 1941 wraz z najazdem Niemiec na ZSRR. Na froncie dowódca pułku piechoty, komendant kursów oficerskich. W okresie od 9 marca 1943 do 5 maja 1944 dowodził 160 Dywizją Strzelecką, później szef sztabu Frontu. 1 września 1943 awansował na generała majora.