Zrezygnował wraz z 17 innymi posłami galicyjskimi na znak protestu przeciwko nieprzyjęciu przez parlament rezolucji mającej nadać Galicji szerszą autonomię. Powtórnie był członkiem Rady Państwa w kadencjach V (4 listopada 1873 – 22 maja 1879) VI (7 października 1879 – 23 kwietnia 1885) i VII (22 września 1885 – 11 października 1888), wybieranym w kurii III (gmin wiejskich) w okręgu wyborczym nr 2 Biała-Kęty-Oświęcim-Żywiec-Milówka-SlemieńJózef Buszko, Polacy w parlamencie austriackim ..., s. 359, 362, 374, 383, 392, 398.. Był członkiem frakcji posłów demokratycznych należących do Koła Polskiego w Wiedniu. Od maja 1867 do 23 października 1868 jego prezesem. Jego światopogląd i opinie ewoluowały od rewolucyjnych, liberalnych i demokratycznie umiarkowanie do konserwatywnych i lojalistycznych. Klęska powstania styczniowego przekonała Ziemiałkowski o konieczności kompromisu z wiedeńskim rządem. Od początku lat 70. zgrupowała się wokół niego grupa polityków demokratycznych których określano mianem "mameluków"Nazwa pochodziła od tytułu tekstu opublikowanego przez Ziemiałkowskiego pod pseudonimem Kulik z nad Wisły pod tytułem Z teki mameluka galicyjskiego, Lipsk 1871.