Jan Galicz (ur. 28 stycznia 1874 r. w Leskowcu – zm. 5 listopada 1939 r. w Cieszynie ) – nauczyciel, pedagog, działacz narodowy, społeczny i turystyczny, związany ze Śląskiem Cieszyńskim.
Rodzina Jego ojcem był Jan Galicz, spolonizowany Chorwat, który w poszukiwaniu pracy trafił do hut w Liskowcu, a następnie w Trzyńcu. Matką była Joanna z Uherków.
Życiorys Młodość spędził w Końskiej koło Trzyńca, wiosce o bogatych tradycjach polskich, gdzie w latach 1880–1885 uczęszczał do szkoły ludowej. Dzięki wielkiemu wysiłkowi niezamożnej rodziny kontynuował naukę w niemieckim gimnazjum klasycznym w Cieszynie, gdzie był sekretarzem, a później prezesem tajnej polskiej młodzieżowej organizacji “Jedność”. W 1896 r. zdał maturę, po czym – niezdecydowany – podejmował studia na różnych kierunkach: teologiczne w Ołomuńcu i Widnawie, a następnie germanistykę, filologię klasyczną, a także historię literatury i języka polskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W okresie studenckim zaangażował się w działalność w Towarzystwie Gimnastycznym “Sokół” i w akademickim “Zniczu”. Po ukończeniu studiów w 1902 r. podjął pracę nauczyciela w Gimnazjum Polskim w Cieszynie, ucząc języka niemieckiego oraz łaciny i greki. W latach 1914–1916 służył w armii austriackiej.