Johannes Daniel Falk (ur. 28 października 1768 w Gdańsku, zm. 14 lutego 1826 w Weimarze) – teolog luterański, pisarz i filantrop.
Życiorys Był synem ubogiego perukarza i wbrew jego woli, z pomocą rozmaitych dobroczyńców ukończył miejscowe gimnazjum. Już tam zaznaczyły się jego uzdolnienia lingwistyczne i cięte poczucie humoru skierowane przeciwko anomaliom życia społecznego i religijnego. Osobista pobożność kierowała go jednak również w stronę krytyki przerostów filozofii oświeceniowej. Dzięki stypendium Rady Miasta Gdańska udał się do Halle na studia teologiczne, by powrócić jako pastor, jednak studiów nie ukończył. Osiadł w Weimarze, w którego intelektualnej atmosferze działał jako publicysta, wydając szereg pism satyrycznych. W latach 1797–1806 wydawał "Taschenbuch für Freunde des Scherzes und der Satyre", w 1817 opublikował zebrane w 7 tomach "Satirische Werke".
Po zajęciu Weimaru przez wojska francuskie w 1806, pełnił funkcje administracyjne, zmierzające do zmniejszenia ciężarów okupacji.