W 1569 w Bełżycach odbyła się wielka dysputa teologiczna między kalwinistami i braćmi polskimi. Jednak sami bracia polscy ulegli wewnętrznym podziałom, a w Bełżycach istniała silna grupa tzw. judaizantów, którzy głosili skrajny unitarianizm, odrzucając boskość Jezusa. Doniesienia prymasa z 1578 o istnieniu w Bełżycach synodu sekty adamitów oraz informacje jezuitów z 1611, jakoby w mieście istniało aż dziesięć rodzajów „herezji”, można uznać za nieprawdziwe.
Zbór w Bełżycach, mimo faktu, że Spinkowie przyłączyli się do kościoła braci polskich, pozostawał kalwiński. Pozostał własnością tego wyznania także po roku 1599, gdy Bełżyce kupił, znany z tolerancji arianin Paweł Orzechowski (1550–1612) podkomorzy chełmski. Był on posłem na Sejm, gdzie bronił praw innowierców. Jego syn, Paweł Młodszy przeszedł na kalwinizm i odtąd patronowali mu dziedzice kalwiniści: Paweł Bogusław Orzechowski i Teodor Konstanty Orzechowski, a następnie jego żona córka i rodzina Golczów.