Prawo hipoteczne Królestwa Polskiego (inaczej: Ustawa hipoteczna z 1818 r.) – ustawa uchwalona przez Sejm Królestwa Polskiego, regulująca sprawy hipotek. Przyjęta przez Senat jednomyślnie 21 kwietnia,Dyaryusz Seymu Królestwa Polskiego 1818. T. 2 s. 197 - 208. przez Izbę Poselską 22 kwietnia większością głosów 67 przeciwko 40,Dyaryusz Seymu Królestwa Polskiego 1818. T. 3 s. 22 i 23. zatwierdzona przez Aleksandra I 26 kwietnia, ogłoszona w Dzienniku Praw 20 lipca 1818 r.Prawo o ustalaniu własności dóbr nieruchomych, o przywilejach i hipotekach w miejsce tytułu XVIII księgi III kodeksu cywilnego (Dziennik Praw Królestwa Polskiego. T. 5, nr 21 s. 293 - 387).
Ustawa zastąpiła przepisy kodeksu Napoleona w zakresie urządzeń hipotecznych. Ustawodawcy poszli w kierunku połączenia dawnych przepisów prawa polskiego, norm pruskich i przepisów francuskich związanych z wpisami praw rzeczowych.
Wprowadzono przymus hipoteczny dla dóbr nieruchomych w miastach wojewódzkich. Dla wielkiej własności wprowadzono przymusową regulację. Dla nieruchomości we wsiach i w innych miastach założenie księgi hipoteczne było dobrowolne. Prowadzeniem spraw hipotecznych zajmowały się odpowiednie wydziały sądowe.