Nie wiadomo, jakie plany miał Otton I wysyłając syna do Włoch. Ludolf zmarł bowiem niespodziewanie na febrę. Być może chciał go odsunąć od polityki wewnątrzniemieckiej; możliwe, że chciał mu wydzielić podległe sobie królestwo. Zwłoki Ludolfa zostały sprowadzone do Niemiec. Spoczął zapewne w opactwie św. Albana w Moguncji lub opactwie św. Piotra i Aleksandra w Aschaffenburgu, które założył.
Rodzina Ludolfa Ludolf był żonaty z Idą, córką księcia szwabskiego Hermana I, która przeżyła męża i zmarła w 986 Jego syn Otton był od 972 księciem Szwabii, a od 976 także Bawarii. Córka Matylda była opatką w Essen. Wraz z jej śmiercią w 1011 wymarła szwabska linia Ludolfingów.
Ludolf w literaturze pięknej Powstanie Ludolfa przeciw ojcu szybko w zbiorowej świadomości zmieszało się z innym buntem, który wzniecił książę szwabski Ernest II. Wydarzenia te znalazły odbicie w wierszowanym eposie Herzog Ernst napisanym około 1180.
Literatura Helmut Beumann: Die Ottonen. 5. Aufl., Verlag W. Kohlhammer, Stuttgart u.a. 2000, . Winfrid Glocker: Die Verwandten der Ottonen und ihre Bedeutung in der Politik, Böhlau Verlag Köln 1989, . Ludger Körntgen: Ottonen und Salier. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2002, .
Kategoria:Ludolfingowie Kategoria:Władcy Szwabii Kategoria:Urodzeni w X wieku Kategoria:Zmarli w 957