Nowa mikroekonomia bezrobocia – powstała w latach 70. XX wieku teoria wyjaśniająca funkcjonowanie rynku pracy. Swą analizą obejmuje zespół instrumentów, które mają zapewnić lepsze funkcjonowanie tego rynku oraz redukcję bezrobocia w poszczególnych grupach siły roboczej. Dzięki selektywnemu charakterowi występujących narzędzi (adresowane są do konkretnych grup siły roboczej) możliwe jest skuteczne zwalczanie bezrobocia strukturalnego i frykcyjnego. Istotne jest także zastosowanie tych instrumentów w redukcji bezrobocia występującego w warunkach nierównowagi na rynku pracy.
Nowa mikroekonomia opiera się na neoklasycznych założeniach ekonomii, takich jak: konkurencja doskonała, giętkość cen i płac, pełne zatrudnienie (wyłączona jest tu jedynie teza o dobrej informacji dotyczącej wszystkich cen, którą powinny posiadać podmioty gospodarcze). Główne stwierdzenie tej teorii głosi, że mechanizm konkurencji, sam w sobie, nie jest główną przyczyną bezrobocia, może jedynie wywoływać trudności z przepływem informacji o rynku pracy. W ramach nowej mikroekonomii rozwinęły się teorie: poszukiwania pracy (job search), bezwarunkowej umowy o pracę (implicit contract theory) oraz inwestowania w człowieka (human capital theory).